مثلی هست که میگن ماه زیر ابر پنهان نمیماند.چه مثل پر مایه ای ایست . وقتی بزندگی انسانی خودمان فکر میکنیم ورفتارهای که از آدمها سر میزند را بررسی میکنیم . میبینیم اکثرانها خودشون نیستند دارند نقش بازی میکنند .حرفی را میزنند که به آن عمل نمیکنند وعلاقه ای به انجام آن ندارند همه فکر میکنند خودشان بی عیب هستند. برای همین هست که سر هر موضوعی دنبال مقصر میگردند ودنبال این که توجیح کنند وبتراشند تا خودشان را تبرئه کنند این کاری به شغل وسمت ودرجه علمی ولباس مقام مکنت پست وجایگاه ظاهری آنها ندارد.از رودربایستی که بگذریم بدروغ با هم تعارف میکنند دست هم را به علامت محبت میفشارند ودلی نگاهشان ودلشان چیز دیگری را میگوید.از دروغ کلک حقه نیرنگ الاماشالله که نگو ونپرس برادر با برادر وپدر بافرزند دوست هم نمک بارفیق واینه پای منفعت مادی که پیش میاد بخصوص در پرداخت حق ودین چشمشون را میبندند وآنچه که تواندیشه ودل دارند میریزند بیرون گاهی قید خون نسب فامیل وهمه را میزنند برای این که چشم تو رویی نشه که طرف حرفی از حقش بزنه همه میگن مرگ برفلان طاغوت اظهاربیزاری میکنند اما تا پای حق وعدالت پیش میاد وبرگرداند حق کسی پاشون میلرزه مگه میشه هزار بهانه میارند تا پای گور تابوت قبر پیش میروند آنوقت این آدم بظاهر آدم مومن نما چشمش به  حقیقتی باز میشه هرچه کرده رومیشه تاجایی که طرف هم وحشت میکند هم به بیچارگی بدبختی خود پی میبرد نکته مهم این که توهمین دنیا هم دیر یا زود رسوا میشه وتوی اذهان نام ننگش باقی میمونه واگر باشه وببیند چقدر خواری وپستی را باید تحمل کند همین عالم براش دوزخ میشود.اما پیام این مطلب تورا خدا آنچه که هستی باش اینقدر نقش عوض نکن جانماز آب نکش ریاکاری نکن آخرش رسوا میشی میگی نه منتظر باش

                                      اثر صدیقه اژ ه ای                          مدیر وبلاگ شیدای اصفهانی